Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας

Σε έναν κόσμο που σημαδεύεται από διαρκείς γεωπολιτικές ανακατατάξεις και αναγκαστικούς εκτοπισμούς, η εκπαίδευση αναδεικνύεται σε κατεξοχήν πεδίο κοινωνικοποίησης και τον μοναδικό ίσως θεσμό που μπορεί να εγγυηθεί την ουσιαστική ένταξη των μετακινούμενων πληθυσμών.

Αυτή ακριβώς η οργανική σχέση βρίσκεται στο επίκεντρο του παρόντος συλλογικού τόμου, ο οποίος συγκεντρώνει επιλεγμένες εισηγήσεις του Συνεδρίου με θέμα «Αναγκαστικές Μετακινήσεις Πληθυσμών και Εκπαίδευση» που διοργανώθηκε από το Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης στον Βόλο τον Δεκέμβριο του 2022. Μέσα από μια διεπιστημονική οπτική, οι εργασίες διερευνούν τις προκλήσεις της γλωσσικής και πολιτισμικής ετερότητας, εξετάζουν τις πολιτικές ισότιμης πρόσβασης στη μάθηση και αναλύουν τη διαμόρφωση υβριδικών ταυτοτήτων στο σύγχρονο σχολείο.

Παράλληλα, εμβαθύνουν στη σημασία της γλωσσικής πολυφωνίας, στην κατασκευή των αναπαραστάσεων του Άλλου στην κοινωνία και τη λογοτεχνία, στη διαμόρφωση των ταυτοτήτων κάτω από το βάρος του εκτοπισμού καθώς και στην επίδραση του τραύματος του ξεριζωμού στη συλλογική μνήμη, προωθώντας έναν ολοκληρωμένο ακαδημαϊκό διάλογο για μια εκπαίδευση που λειτουργεί ως εργαλείο κοινωνικής δικαιοσύνης, αμοιβαίου σεβασμού και συμπερίληψης.

Η Ένωση για την Εκπαίδευση στις Φυσικές Επιστήμες και την Τεχνολογία (ΕΝΕΦΕΤ) διοργανώνει σε συνεργασία με το Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης, το Παιδαγωγικό Τμήμα Ειδικής Αγωγής και το Παιδαγωγικό Τμήμα Προσχολικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας το

 15ο Πανελλήνιο Συνέδριο Διδακτικής των Φυσικών Επιστημών και Νέων Τεχνολογιών στην Εκπαίδευση

Βόλος, 23 – 25 Απριλίου 2027

Το συνέδριο αποσκοπεί στη δημιουργία ενός γόνιμου πεδίου συνάντησης και επιστημονικού διαλόγου μεταξύ ακαδημαϊκών, ερευνητών και μελετητών, με στόχο την ανταλλαγή γνώσεων, εμπειριών και ερευνητικών αποτελεσμάτων που αφορούν όλες τις πτυχές της Διδακτικής των Φυσικών Επιστημών και της Τεχνολογίας στην Εκπαίδευση. 

Ειδικότερα, επιδιώκει να αναδείξει και να συζητήσει τις πλέον πρόσφατες επιστημονικές εξελίξεις, καινοτόμες προσεγγίσεις, σύγχρονες τάσεις και προβληματισμούς του πεδίου, καθώς και τις πρακτικές προκλήσεις που αντιμετωπίζονται στην εκπαιδευτική πράξη και τις λύσεις που προτείνονται ή εφαρμόζονται.

Το Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας σε συνεργασία με το Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου και το Τμήμα Ιστορίας και Φιλοσοφίας της Επιστήμης του ΕΚΠΑ συνδιοργανώνουν στις 5-7 Μαΐου 2026 στην Αθήνα, στο Πάντειο Πανεπιστήμιο (Αμφιθέατρο «Σάκης Καράγιωργας» ΙΙ), το διεθνές συνέδριο

Hegel on Historicity

10th Conference of the International Network Hegel’s Relevance

Despite important precedents in Augustine, Bossuet, Voltaire, Kant, and Herder, Hegel is widely regarded as the first philosopher of history—not only because he subjected history to philosophical inquiry, but above all because he thematized the historicity of philosophy itself. Alongside his much-debated philosophy of world history, Hegel repeatedly stressed, throughout his oeuvre and especially in numerous programmatic and introductory remarks, that philosophy, including all metaphysical categories, and even rationality itself is substantially conditioned by history—by world history as well as by the histories of empirical sciences, art, religion, and philosophy. For Hegel, history articulates the very possibility of the actual spirit (Geist) in all its forms: there is no subjective, objective, or absolute spirit without history. This emphasis famously inspired Marx to describe the “science of history” as the “sole science.”

This conference aims to discuss central aspects of history and historicity in Hegel’s philosophy from a systematic perspective. Possible guiding questions include, but are not limited to:

• What is history, and why does it matter philosophically?
• What is the difference between historicity and mere contingency?
• What is Hegel’s notion of “philosophical history,” if it is neither historicism nor the projection of an external teleology onto historical facts?
• Does Hegel’s emphasis on historicity exclude any genuine possibility of predicting future developments, thereby restricting philosophy to the role symbolized by the “owl of Minerva”?
• To what extent is the historical development of concepts relevant to the immanent conceptual development within Hegel’s Philosophy of Nature, Philosophy of Spirit, and—most provocatively—the Science of Logic?
• How does historicity apply to seemingly ahistorical notions inherited from the rationalist or Kantian tradition, such as “truth,” “science,” “idea,” and “reason”?
• Is Hegel’s emphasis on historicity a form of pragmatism avant la lettre?
• Do art, religion, philosophy (and their various historical forms), or even human life and social institutions (and their own various forms), possess a specific intrinsic value beyond what is historically ascribed to them?

Αφίσα Συνεδρίου

Πρόγραμμα Συνεδρίου